Czarodziej osobisty

„To wielkie szczęście spotkać czarodzieja”

Czarodziej osobisty to chyba najbardziej osobista książka Doroty Gellner, dedykowana „Czarodziejowi, który ocala od zapomnienia okruchy czasu”. Tym razem poetka – skryta za powołanymi do życia postaciami – opowiada nam więcej niż zazwyczaj o sobie i swoim świecie. A gdy w zamykającym tom opowiadaniu Znikające światy prosi młodych czytelników, by opisywali czasy, w których żyją, z myślą o tych, którzy nadejdą, widać, jak poważnie traktuje Słowo.

Świat czarodziejów, królewien, smoków (takich zwyczajnych, ze schroniska, bez rodowodu) – opisany przez Autorkę „czarodziejskim atramentem”, zilustrowany przez Piotra Fąfrowicza – zachwyca, zastanawia, wzrusza, budzi refleksję. I jak cała twórczość Doroty Gellner urzeka optymizmem i humorem.

Ta książka, różnorodna w formie – od bajek i baśni po wiersze – adresowana jest przede wszystkim do dzieci, które odnajdą w niej swoje marzenia, ale też… wzruszające historie babć i dziadków. To ważne, by słuchać ludzi, którzy już wiele przeżyli, tak jak czarodziej – on „nie tylko ich słyszał. On ich s ł u c h a ł”, gdy „mówili, ale tak cicho, że nikt ich nie słyszał. A może nie chciał słyszeć?”.

Babcie, dziadkowie – którzy czasem czują się „przezroczyści”, niewidzialni jak księżniczka z tytułowego opowiadania – czytając tę książkę swoim wnukom, powrócą myślą do własnego dzieciństwa, młodości, pomyślą o upływającym czasie i drodze, którą przeszli… I dostrzegą sens tej drogi.

O tych bliskich naszej codzienności, choć tak bajecznych historiach można by rozmawiać bez końca – i takich właśnie rozmów życzymy podczas rodzinnego czytania Czarodzieja osobistego…

                                                                                                                      Dorota Koman